Spadek z powiązaniem zagranicznym: jakie prawo obowiązuje i kto pomoże?

1. Dokładnie ustal powiązania zagraniczne

Zapisz datę śmierci, obywatelstwo lub obywatelstwa zmarłego, ostatnie środowisko życia oraz kraje z majątkiem i długami. Zbierz wcześniejsze testamenty, dokumenty małżeńskie i zagraniczne poświadczenia. Miejsce zamieszkania spadkobiercy ma znaczenie praktyczne, ale samo nie określa prawa dla całego spadku.

Opisz, gdzie zmarły faktycznie żył. Meldunek, dom wakacyjny lub rachunek nie zawsze rozstrzygają o zwykłym pobycie. Przy regularnym przebywaniu w kilku krajach potrzebna jest ocena całości. Przekaż więc doradcy więcej niż ostatni adres.

2. Zwykły pobyt i wybór prawa

Dla europejskiego rozporządzenia spadkowego data śmierci jest pierwszą kwestią: stosuje się je do osób zmarłych w dniu 17 sierpnia 2015 lub później. Przy wcześniejszej śmierci trzeba zbadać ówczesne zasady. W zakresie stosowania art. 21 zasadniczo poddaje całą sukcesję prawu państwa zwykłego pobytu zmarłego w chwili śmierci. Tylko gdy ogół okoliczności wskazuje wtedy oczywiście bliższy związek z innym państwem, istnieje szczególny wyjątek art. 21 ust. 2.

Według art. 22 zmarły mógł wybrać prawo państwa, którego obywatelstwo miał przy wyborze lub śmierci. Przy kilku obywatelstwach można wybrać jedno z tych praw. Wybór musi być wyraźny w rozrządzeniu na wypadek śmierci albo wynikać z jego treści. Samo podpisanie testamentu przed niderlandzkim notariuszem go nie dowodzi. Zbadaj rzeczywisty tekst i dane obywatelstwa.

Testament lub wybór prawa sprzed 17 sierpnia 2015 nie jest automatycznie nieważny z powodu daty. Art. 83 zawiera przepisy przejściowe, które pod warunkami zachowują wcześniejsze wybory i rozrządzenia. Podaj więc datę śmierci i każdego ważnego dokumentu. Różne momenty określają ocenę; nie wolno odrzucić starego dokumentu tylko ze względu na rok.

3. Nie wszystkie kraje stosują te same zasady europejskie

Dania i Irlandia nie uczestniczą w tym rozporządzeniu. Państwa spoza Unii mogą mieć własne zasady jurysdykcji, prawa właściwego i uznawania dokumentów. Europejskich reguł nie można więc stosować globalnie bez badania.

Organ uczestniczący może też zgodnie z rozporządzeniem dojść do prawa państwa spoza UE. Nie oznacza to, że każdy organ tam zastosuje identyczny wynik. Zagraniczny grunt, rejestracja miejscowa lub odmienne dokumenty mogą wymagać współpracy z lokalnym prawnikiem lub notariuszem.

4. Właściwy organ to odrębna kwestia

Prawo właściwe nie jest tym samym co właściwość sądu lub notariusza. Europejski opis zasadniczo wiąże jurysdykcję sądową z ostatnim zwykłym pobytem. Wybór prawa obywatelstwa może pod warunkami umożliwić stronom umowę wyboru sądu; nie następuje to automatycznie wskutek samego wyboru prawa.

Przy procesie ustal, gdzie wnieść żądanie i kogo wezwać. Nie uruchamiaj dwóch dróg jednocześnie z założeniem, że każdy kraj niezależnie dokona pełnego podziału. Istniejące postępowania i decyzje mogą wpływać na dalszy krok.

5. Europejskie poświadczenie spadkowe i dokumenty praktyczne

Europejskie poświadczenie spadkowe może pomagać wykazać status spadkobiercy, prawa lub uprawnienia w krajach uczestniczących. Służy użyciu transgranicznemu i musi je wydać właściwy organ. Niderlandzkie poświadczenie dziedziczenia i europejskie poświadczenie nie są automatycznie tym samym dokumentem.

Zapytaj bank lub rejestr o rzeczywiście potrzebne dokumenty i omów to z prowadzącym sprawę. Mogą to być akt zgonu, testament, dokumenty tożsamości i odpowiednie tłumaczenie. Poświadczenie nie rozwiązuje automatycznie każdego sporu o własność, podatki czy rejestrację zagraniczną. Oceń konkretną odmowę uznania dokumentów.

6. Oddziel podatki i ustrój małżeński

Rozporządzenie spadkowe nie reguluje podatku spadkowego. Państwo stosowanego prawa nie jest więc automatycznie jedynym uprawnionym do opodatkowania. Osobno oceń deklaracje, terminy i unikanie podwójnego opodatkowania; nie przyjmuj niderlandzkiej stawki jako oczywistej miary za granicą.

Również małżeńskie prawo majątkowe leży poza tą regulacją. Najpierw może być konieczne ustalenie własności zmarłego i partnera. Dopiero potem wiadomo, co wchodzi do spadku. Zagraniczne udziały firmowe i dobra rejestrowe mogą rodzić dalsze pytania.

7. Fikcyjny przykład: paszport niderlandzki, życie w Hiszpanii

Mila od lat mieszka w Hiszpanii i tam umiera, pozostawiając niderlandzki rachunek oraz hiszpański dom. Dzieci zakładają, że rozstrzyga paszport. Doradca bada zwykły pobyt i znajduje testament z możliwym wyborem prawa.

Dopiero po ocenie tekstu ustala się prawo spadkowe i właściwego prowadzącego rozliczenie. Dzieci osobno pytają o deklaracje podatkowe. Przykład nie przewiduje wyniku hiszpańskiego ani niderlandzkiego: najpierw trzeba faktycznie ocenić wybór, okoliczności i przepisy.

8. Lista dla międzynarodowego adwokata spadkowego

Sporządź wykaz krajów z aktywami, długami, kontaktami bankowymi i procesami. Dodaj dokumenty obywatelstwa, rzeczywistego pobytu, małżeństwa i testamentu. Zachowaj pisma w oryginalnym języku oraz zanotuj terminy i daty odbioru.

Określ problem: niejasny udział, odmowa wypłaty, brak poświadczenia, zagraniczne długi lub grożący podział. Zapytaj o koordynację doradców, potrzebne tłumaczenia i budżet. Nie podpisuj oświadczenia o niejasnej treści, skutku lub prawie właściwym.